WRITING · 20.10.2026 · 6 MIN
A bedtime story: Lina, Drabina, Hamak and the kitten in the tree
I don’t always generate slop. This is one of my own bedtime stories, made to order for my daughter. She picks who the story is about, and I freestyle it before she falls asleep.
The story stays in Polish. She doesn’t follow everything in English yet, and a translation would kill some of the jokes.
W Wysokim Dole
W mieście Wysoki Dół wszystko było albo bardzo, bardzo wysokie, albo bardzo, bardzo głębokie. Wysokie były domy, wysokie były latarnie i wysokie były drzewa. Takie wysokie, że wyglądały jak panowie, którzy się przeciągają. Na szczęście drzewa nie ziewały, bo kto by usnął przy oknie, jakby całą noc słychać było: „Aaaaaaaa-uuuuum!”
Niedaleko miasta, w małym domku na wsi, mieszkali przyjaciele: Lina, Drabina i Hamak. W sobotę rano siedzieli sobie na tarasie, pili kakao i patrzyli na słoneczko.
A w Wysokim Dole mały Jaś poszedł się bawić. Najpierw grał w piłkę, ale piłka wpadła mu do Wielkiego Dołu. Bum, bum, bum – i już jej nie było. – Wyciągnę ją kiedy indziej – powiedział Jaś.
Potem pojeździł na rowerze, a potem poszedł do parku. W parku był staw. Taki głęboki, że kaczki pływały w kołach ratunkowych, bo się bały. Widziałaś kiedyś kaczkę w kole ratunkowym? No właśnie.
Miau!
Nagle Jaś usłyszał: – Miau! Rozejrzał się. Kaczki? Nie, kaczki nie miauczą. Spojrzał w górę, a tam, na gałęzi wielkiego drzewa, siedział mały kotek. – Miau! Miau! – płakał kotek.
Kotek wszedł na drzewo, bo chciał sprawdzić, czy da radę. Wchodzenie mu się udało. Tylko że jak się wchodzi, to się patrzy do góry. A jak trzeba zejść, to się patrzy w dół i wtedy widać, jak jest wysoko. I kotek się przestraszył.
Jaś podskoczył – hop! Za nisko. Zdjął buty, żeby skakać wyżej. Hop! A teraz było jeszcze niżej, bo bez butów był mniejszy.
Pobiegł więc po pana burmistrza. Pan burmistrz był okrągły i miał ogromne wąsy i ogromną brodę. Spojrzał na kotka i zaczął biadolić: – Ojej, ojej, ojojojoj! Jak my go ściągniemy? Tak się zmartwił, że łzy kapały mu na wąsy, wąsy przykleiły się do brody, broda zaplątała się w pasek od spodni i… bęc! Pan burmistrz przewrócił się i już tak został.
Dryń, dryń!
– Chyba muszę zadzwonić po pomoc – powiedział Jaś. Poszedł do budki telefonicznej i wykręcił numer do Liny, Drabiny i Hamaka. Dryń, dryń! Dryń, dryń!
W domku na wsi zrobiło się zamieszanie. Hamak nie miał nóg, więc nie mógł podejść do telefonu. Lina zaplątała się w krzesło. Drabina nie mieściła się w drzwiach. W końcu Lina złapała słuchawkę, podała ją Drabinie, a Drabina przyłożyła ją Hamakowi do ucha. – Halo? Kotek na drzewie? Jedziemy!
Wsiedli do samochodu. Drabina na dach, bo się nie mieściła. Hamak do bagażnika, bo tam było mu najwygodniej. A Lina prowadziła. Nikt nie wiedział jak, ale jakoś prowadziła.
W parku pogadali z Jasiem, pogadali z burmistrzem, zjedli po kanapce… i nagle: – A gdzie Hamak? Hamak dalej siedział w bagażniku! Biedny czekał całą godzinę. Kiedy go wypuścili, przeciągnął wszystkie rogi i powiedział: – No dobra. Ratujemy kotka.
Pan Józef i jego wędka
Pierwsza spróbowała Drabina. Wyciągała się, wyciągała, stanęła na paluszkach… Za krótka. Potem Lina chciała wspiąć się po drzewie, ale zaczepiała się o korę i nie mogła wejść. A kotek siedział na gałęzi, mył łapkę i mówił tylko: „Miau”.
– Potrzebujemy kogoś, kto zawsze pomaga – powiedziała Drabina. – Kogoś, kto nigdy nie zostawia nikogo w potrzebie. – Pan Józef! – zawołali wszyscy.
Pan Józef miał takie długie ręce, że odebrał telefon w kuchni, siedząc w salonie. – Halo? Kotek? Zaraz będę! I wezmę nożyczki dla pana burmistrza.
Założył buty, koszulę i czapkę, wypił małą kawkę i przyjechał. Pan Józef dawno temu pracował w Kocim Pogotowiu Drzewnym, więc wiedział o ściąganiu kotów z drzew wszystko.
– Najpierw zrobimy wędkę – powiedział. Wyciągnął z Liny długą nitkę. Jaś przyniósł patyk. Drabina dała mały gwoździk. A z brody pana burmistrza pan Józef wyciągnął kawałek pasztetu, który został tam po śniadaniu. Zakręcił, zawiązał i wędka gotowa!
Zarzucił ją do stawu. Chlup! Wędka w dół, w górę, w dół… Szarp! Z wody wyleciała wielka ryba i – pac! – prosto pana Józefa w czoło. Ale złapał ją.
Plan z Kociego Pogotowia
Wszyscy myśleli, że pan Józef położy rybę pod drzewem, żeby kotek sam zszedł. Ale pan Józef wiedział, że koty nie są takie proste. Miał plan, którego można się nauczyć tylko w Kocim Pogotowiu Drzewnym.
Zawołał czterech piekarzy z piekarni naprzeciwko parku. Każdy miał czerwony nos, wielką czapkę i był cały biały od mąki. Tylko jeden był brązowy, bo piekł ciasto czekoladowe. Każdy piekarz chwycił jeden róg Hamaka i trzymał mocno. Hamak był teraz jak trampolina.
– A teraz – powiedział pan Józef – Jasiu, natrzemy cię rybą. – Rybą? – zdziwili się wszyscy. – Rybą. Na buzi, na brzuszku, nawet na stopach. A rybę przywiążemy ci do pleców. Wejdziesz na Drabinę, skoczysz na Hamaka, odbijesz się wysoko, wysoko, aż do kotka. A kotek poczuje rybę i sam do ciebie przyskoczy.
Wszyscy pomyśleli, że pan Józef zwariował. Ale Jaś bardzo lubił pana Józefa. Zdjął koszulkę, wysmarował się rybą, przywiązał rybę do pleców i wszedł na Drabinę.
Skok!
– Skacz! – zawołał pan Józef. I skoczyła… Lina! Bo myślała, że to do niej. Odbiła się krzywo i wpadła Hamakowi prosto do dziurki w nosie. – Apsik! – kichnął Hamak i Lina wyleciała z powrotem. – Nie ty, Lino! Jasiu! – zawołał pan Józef. – Skacz!
Jaś skoczył. Bum! Odbił się od Hamaka i poleciał w górę, wyżej i wyżej, aż do gałęzi. Kotek akurat mył łapkę. Poczuł rybę, odwrócił się, a jego malutki pyszczek zrobił się wielkim uśmiechem. Hop! Skoczył Jasiowi na szyję, przytulał go, lizał i mruczał.
I wtedy stała się rzecz niezwykła. Kotek powiedział: – Jasiu, już nigdy cię nie zostawię! Wszyscy aż otworzyli buzie. Bo kiedy kotek jest bardzo, bardzo szczęśliwy, to na chwilę każdy rozumie kociego.
Jaś z kotkiem spadali w dół i… bam! w czoło Hamaka, bam! w brzuch Hamaka, bam! w nos Hamaka. Bam, bam, bam! Jasiowi tak się spodobało, że skakali dalej, aż Hamak zawołał: – Stooop! Głowa mnie boli!
W tym czasie pan burmistrz nożyczkami od pana Józefa uwolnił się z paska. Musiał obciąć całą brodę. Teraz miał wielkie wąsy i zero brody, i wyglądał bardzo śmiesznie. Ale był bardzo szczęśliwy.
Świętowanie na wsi
Okazało się, że kotek nie był z miasta. Był kotkiem ze wsi, który lubił siedzieć na płotku i myć łapki, a nie na wielkich drzewach. Więc wszyscy pojechali na wieś, do domku Liny, Drabiny i Hamaka: Drabina na dachu, Hamak w bagażniku (tym razem nikt o nim nie zapomniał), kotek obok Liny, a cała reszta autobusem.
Piekarze przywieźli torty. Jaś wykąpał się w jeziorku, bo trochę pachniał rybą. Zapalili ognisko, upiekli kiełbaski i świętowali do wieczora.
A kotek? Kotek został. Od tamtej pory siedzi na płotku przy domku Liny, Drabiny i Hamaka i myje łapki. A kiedy przyjeżdża Jaś, kotek zawsze wskakuje mu na szyję, nawet jak Jaś wcale nie pachnie rybą.
A piłka Jasia dalej leży w Wielkim Dole. Ale to już zupełnie inna bajka…